Yemek tarifi /DONUT 2

İki gün önceki Donut’ı geliştirdim. Daha güzel oldu. Bunda ekmek makinamın iki hafta kadar mutfak dolabında istirahat sonrasında iyileşmiş olmasının da payı olabilir. Bir de daha önceki tarifte sanırım yağ/un oranı yağdan yana fazlaydı. Bu sefer unu biraz arttırdım. Yani 100 gr tereyağı, 400 gr un, 210 ml. su koydum. Şekeri de 4 kaşık koydum. Ekmek makinesını sabahtan yaralayıp gittim. Yapmaya başladığımda 3 saat mayalanmıştı. Biraz daha kalın açtım ve büyük kestim. Pişip soğuduktan sonra ortalarını kesip Dr. Oetker dolgu kreması sürdüm. Süslemesini eskisi gibi yaptım. Toplamda on adet donut çıktı.

Asıl bomba olay bu sabah işyerinde oldu. Bir tanesini aluminyum folyaya güzelce sardım ve arkadaşımın masasına bıraktım. Arkadaşımla Defne arasında bir dialog olduğu için de üstüne Defne’nin ağzından not yazdım. Arkadaşım merakla paketi açarken bir de ne görelim, yan tarafta iki Defne ısırığı izi vardı. Ben paketlerken görmemişim. Acayip utandım, ama bir bakıma da komik olmuştu, Defne’nin imzasını taşıyan donut’ı onun adına hediye etmiştim.

Yemekli öyküler -6

TARHANA ÇORBASI

Elimden gelen doğru dürüst bir iş varmış gibi, kayınbirader vasıta olup da güvenlik işini bulduğumda epey bir tereddüt etmiştim ilkin, bilmediğim bir iş diye. Korkmuştum bir de silah işinden. Ne bileyim ben, silahsız da güvenlik görevlisi olduğunu. Adımız güvenlik görevlisiydi de, bildiğin kapıcılık, odacılık işiydi aslında. Bir de, bahşişi olur, diye heveslendirmişti kayınbirader. Gülüm de sevinmişti, düzenli bir işim olacak diye.

Yokuş her gün biraz daha yoruyordu. Ha babam, ye babam, iyice büyütmüştüm göbeği. Göbek büyüdükçe de inerken bir şey değil de, gün boyu pek yorulmasam da, akşamları yukarı çıkmak gözünde büyüyordu  adamın. İşe başlarken servisinin olduğunu duyunca garanti maaş, güvencenin yanı sıra bir de şoförlü araba vermişler gibi hissetmiştim. Göbeğim büyüyüp de zorlanmaya başladıkça, yokuşu çıkarken söylenir olmuştum servisin yoldan alıp, yolda bırakmasına. Kaldı ki, babamgil buralara ilk ev konduranlardan olduğundan, bizim ev çok da yukarıda sayılmazdı. Bir de eskisi gibi çamurun ortasından dere misali su akmadığından, hoplayıp zıplamak gerekmiyordu. Şükür, uzun zamandır asfalttı yollar.

O gün bir de yağmur yağıyordu. Yağmak da denmez ya, çiseliyordu, ahmak ıslatan yani. Uflaya puflaya, arada dura dura çıktım yokuşu. Yağmur her damlasıyla her şeyi daha bir yüzüme vuruyordu sanki.

Öğleden sonra aşağıdan kadın kuryenin getirip verdiği cüzdanı yukarı çıkardığımda patronlar toplantı salonundan yeni çıkıyordu. İdari sorumluya götürüp verdim, cüzdanı. İşim bitti diye bir çay alıp kapının önündeki masama oturacakken telsizden güvenlik müdürünün sesinin gelmesi uyuz etti beni. Yanına gittiğimde, kilomla ilgili uyardı beni, dikkat etmemi, yoksa bu kiloyla gidersem işe uygun olmayacağımı söyledi. Gün boyu oturuyorum yerimde, duyan da sanki gün boyu talime çıkıyoruz sanacak anasını satayım.

Gülüm, bir umut, her gün konu komşu, ne kadar kocakarı varsa, kimden ne şifa olur diye duyduysa yapıp yedire yedire şişmanlattı beni. Kendi de yiyor ya, derdinden eriyip bitti adeta. İçime doğmuş gibi sabah çıkarken, “Akşama çorba pişir,” diye çıkmıştım, artık sadece çorba içersem belki zayıflardım.

Zili çaldım, açan olmayınca, biraz da benim eve geldiğim vakitte evde yok diye söylenerek, anahtarımla açtım kapıyı. Dışarıdan girince sıcaktı içerisi. Şükür, iki göz kondu yıkılıp, babamgil her birimize birer daire vereli beri,  rahata erdik, soba derdinden kurtulduk. Ev eve benzedi de, yeni eşyalar alsak da içini dolduramadık evin.

Gözüm sıkı sıkıya kapalı salon kapısına gitti. Usulca açıp baktım içeri. Her şeyin düzgün olması, bu düzeni bir bozanın olmaması beni hem kızdırıyor, hem de üzüyordu. Kapıyı kapatırken kapının girintisi boyunca sürttüm işaret parmağımı, toz yoktu tabii ki. Üşendim yatak odasına gitmeye, holde kanepenin üzerine çıkarıp bırakıverdim üniformanın pantolonunu. Tam üzerimde içlikle kanepeye uzanıp televizyonu açmıştım ki, gülüm koltukaltında kat kat sarılmış bir tepsiyle, girdi içeri. Beni görünce geciktiği için suçlanmıştı,

“Bizim fırın altını kızartmıyor diye ablamlara inmiştim,” diyerek hızlı hızlı özrünü, nerede olduğunu sormuşum gibi söyledi.

“Çorba yaptın mı?” diye sordum.

“Tarhana ıslattım,” dedi sesi kırgın, elindeki tepsiyi götürüp mutfağa koyarken. “Şimdi iki dakikada kaynatıveririm,” dedi.

“Salçasını çok koyma,” dedim. Duraksadım. Elimi göbeğimden indirip, “Memleketten gelen tereyağından koy,” derken   Son zamanlarda nereden duyduysa sağlıklı olsun diye yemeklere kattığı  fındıkyağının yemeklerin tadlarını bozduğunu söylemek istiyordum.

“Böreği tereyağlı yaptık,” dedi. “Ablam yukarı mahalleye taşınan Boşnaklardan öğrenmiş çarşaf böreğini. Sen seviyorsun diye kıymalı yaptık. Biraz da patates kattık kıymaya ama içi çoğaltmak için.”

“Abim dönmüş mü memleketten?” diye sordum.

“Yok,” dedi. “İki kaşık ıslattım üç bardak suya, yeter di mi?” diye sordu.

“Yeter, yeter,” dedim.

“Ben zaten doydum böreği yaparken,” dedi.

Mutfaktan tencerenin içinde dönen kaşığın sesinin kesilmesi çorbanın kaynadığını söylüyordu. Üç bardak çorba iki dakikada oluvermişti. Buruşturulan gazete seslerinden böreğin üstünü açtığını duydum. Kokusu burnuma gelmekte gecikmedi. Kumandayı yastığın kenarına bıraktım. Duvar kenarındaki sandalyenin üzerinde duran bir paket takıldı gözüme. Kalkıp ucundan araladım poşeti. El örmesi küçük bir bebek giysisi vardı. Baktığımı görmediğinden emin olmak için arkaya, mutfağa baktım.

“Duymamışız, biliyor musun?” dedi içeriden.

“Neyi?” diye sordum, merak etmeksizin. Muhtemelen benim için önemsiz, onun için önemli bir şeydi söyleyeceği.

Mutfak kapısında belirip, başındaki yazmayı açıp yeniden bağlarken,

“Zekeriya’nın kayınbabası ölmüş,” dedi. “Senin arkadaşın Zekeriya,” diyerek hatırlatmak gereği duydu.

“Allah rahmet eylesin,”dedim.

Masaya otururken “Yeşil yakışmış mı?” diye sordu.

Anlamadan baktım. Anladı,

“Yazmamı yeni taktım,” dedi. “Kıydım, sandıktan çıkardım.”

İçinde sakladıklarını kullanmayı, belirli olayların olmasına adadığı sandıktı bu.

“Kullan tabi, ömrü billah saklayacak değilsin ya içindekileri. Modası geçer hem,” dedim. Söyleyip söylememekte karar veremedim, dayanamadım sonunda, “Kırmızıları da giy,” dedim.

“Bak sen, modayı da bilirmiş,” dedi, tabağıma dolu dolu  bir kepçe çorba koydu. Gerisini getirmesine fırsat vermeden,

“Az koy,” dedim tarhananın kuruduğu güneşin sıcaklığı buhar olup yüzüme doğru çıkarken.

“Yarın mevlit okumaya nefesi kuvvetli bir hoca gelecekmiş,” dedi. Başka bir tabağa börek koydu.

Böreğin görüntüsüne, kokusuna dayanamadım, itiraz etmedim. Boncuk boncuk hevesle bakıyordu bana gülüm, kıyamadım. Yazmasının ucuyla oynayarak,

“Hazır geliyormuş hoca, bir de ona okutacağım kendimi,” bu sefer sıra ondaydı, karar veremedi söylemeye ama kararsızlığı kendini değil beni umutlandırmaktan çekinmesindendi. “Sonra kısmetse giyeceğim sandıktaki kırmızıları,” dedi. “Sen gelir misin, cenazeye?” diye sordu.

“Yok, sen git,” dedim, boşalmış çorba tabağını eline tutuşturup önüme börek tabağını çektim. Geçenlerde ondan habersiz doktora gittiğimi, askerde çıkardığım kabakulak yüzünden kendini de, beni de istediği kadar okutsun, o kırmızıları hiç giyemeyeceğini söyleyemedim.

Blogspot neden kapatıldı ve güzel bir şiir

Aslında blogspot'un erişime kapatılması direkt benimle ilgili olabilir. Hayatım boyunca değişmemiş bir durum bu. Elimi attığımı kuruturum. Eğer benim varlığımdan çarpılma raddesindeki etkilenmeden kurtulunabilirse de hayat ve varoluş konusunda büyük bir sınav verilmiş olur. Bir çözüm de benim vazgeçmem olabilir. Benim vazgeçmem halinde de gerçekleşmiş bozulma derhal düzelebilir. Hani bu da test edilmiş bir yöntemdir. Genelde vazgeçerim ben ama bu sefer vazgeçmiyorum ve devam ediyorum.

Hafta başında blogu taşımıştım ya, şimdi burada, inatla blogspt’ta, devam edeceğim. Az kişi izleyebiliyor diye henüz yasaklanmamış olan diğer blog sitesinden de yayını sürdüreceğim. O da olmazsa her gün herkese mail atacağım filan. Neden bu kadar ısrarcı olduğuma gelecek olursak, gelecek günlerde neler yazabileceğimi önce düşünüp sonra da liste yapınca ne kadar zengin bir yaşamım olduğunu görmek beni büyüledi. Geçen yılki yurtdışı seyahatlerimi yazsam, on yazı filan yapıyor. Bu yılki planlanmış seyahatler de en az bir on eder. Bir de ben seyahatlerde gün boyu çalışıp gittiğim yerin sokaklarına hava karardıktan sonra çıkabildiğim için okuyanlar açısından da hiç de sıkıcı olmayacağına karar verdim seyahat yazılarımın.Mutfak maceralarım zaten sonsuz gibi bir şey. Okuduğum kitaplar var, okuyacaklarım var. Arada bir de kendi yazdığım öykü vs.leri de kıtırdattım mı, içerik açısından gayet zengin duracak gibi göründü bana.

Herneyse, bugün çok zamanım yok. Birazdan üç günde buraya yazdıklarımı diğer tarafa kopyalayacağım. Yine de bir güzellik düşünmeyi ihmal etmedim. Aşağıya yazacağım şiiri doğru yazabileyim diye sabahın dört buçuğunda kalkıp, kitaplığa dönüştürülmüş alafranga tuvalette yer sıkışıklığından ötürü düzensiz şekilde iki kitaplığa tıkıştırılmış kitap yığını içinde hummalı bir araştırma yaptım. Cemal Süreya’dan, en sevdiğim şiirlerinden biri, sizler için geliyor.

FOTOĞRAF

Durakta üç kişi

Adam kadın ve çocuk

Adam elleri ceplerinde

Kadın çocuğun elini tutmuş

Adam hüzünlü

Hüzünlü şarkılar gibi hüzünlü

Kadın güzel

Güzel anılar gibi güzel

Çocuk

Güzel anılar gibi hüzünlü

      Hüzünlü şarkılar gibi güzel

Yemek Tarifi / DONUT

Pazartesi sabahı bizim bakıcı, Fatoş, geldiğinde Oscar ödüllerini izliyordum. Elimde bir fincan kahve, bir taraftan peynirli tostumu yerken heyecanla en iyi film ödülü hangi filmin olacak diye bekliyordum. Az çok biliyordum ya, olsun.

O sırada  Fatoş mutfağa girdi, “Ne seyrediyorsun sen, sabah sabah?” diye sordu. “Oscar”ı diye cevap verdim. Cevabımla ilgilenmedi, tabii. Mikrodalganın üzerindeki saklama kaplarına baktı, aradığını bulamamış şekilde bana döndü, “Tahinli çörek yapmadın mı?” diye sordu. Bir an Oscar’a olan tüm ilgimi kaybettim. “Yapacak mıydım?” diye sorusuna soruyla cevap verdim. “Yaparsın hafta sonu diye düşünmüştüm,” dedi ve çıktı mutfaktan.

Aslında ben de bugünlerde tahinli çörek yapmayı planlıyordum ama bir süreliğine vazgeçtim. Fatoş yine beni öyle acayip bir dumur etmişti ki, az kalsın kaçırıyordum en iyi filmin anons edildiği anı.

Akşam işten gelince tavuk şinitzel, kıymalı taze fasulye yaptıktan sonra tahinli, parça çikolatalı kurabiye yaptım. Ertesi gün, yani Salı, Fatoş sabah geldiğinde “Bak tahinli kurabiye yaptım,” dedim. Bir tane aldı, yedi, yorum yapmadı. Acayip sinir olurum, pişirdiğim bir şeyin yenip de yorum yapılmamasına. Çıktı salona gitti. “Nasıl olmuş?” diye sordum. “İyii… güzel olmuş,” dedi. Salonda kanapeye oturup, FOX’ta akşam seyrettiği diziyi yedi sekiz saat sonra bir daha seyretmeye başladı. Sonra baktı orada duruyorum, “Hani şöyle büyük tahinli çörek yapıyorsun ya, onlar iyice oluyor,” dedi.

Dün işteyken nereden estiyse aklıma akşam çocuklara donut yapmaya karar verdim. Donut’ları sabah Fatoş’a gösterdim. Yemedi ama “Sen işi bırak, pastane aç,” dedi.

İşte donut tarifi:

-         100 gr tereyağı

-         150 ml. Süt

-         300 gr un

-         3 tepeleme çorba kaşığı şeker

-         Portakal kabuğu rendesi

-         ½ paket Dr. Oetker kuru maya

-         Bir çay kaşığının ucuyla tuz

Tereyağını mikrodalgada erittikten sonra üstüne şeker, süt, un, tuz, en üste de mayayı koyup mikserin burgu ucuyla güzelce yoğurdum. Yoğurma kabını önce poşete, sonra da sofra bezine sardım. Yaklaşık hamur iki saat bekledikten sonra merdaneyle 1cm kalınlığında açıp, ajda çay bardağıyla yuvarlaklar kestim. Yuvarlakların ortasına parmağımla delik açıp tepsiye dizdim. Fırında 180^oC’de üstleri pembeleşinceye kadar pişirdim. Hamurlar pişerken, bir kaseyi kettle’ın üzerine koydum, bir paket kare bitter çikolatayı kırdım. Çikolatalar eridikten sonra biraz sütle seyrelttim. Fırından çıkardığım donutları soğurken yumuşak olmaları için tepsiyi sofra bezine sardım. Donutlar ılıklaşınca üst tarflarını hazırladığım çikolata sosuna batırıp çocuklarınkini Dr. Oetker pasta şekerlemeleriyle süsledim. Sekiz on tane kadarını da dövülmüş Antep fıstığıyla süsledim. Aşağıdaki fotoğrafta iş yerine, başta Demet’e yedirmek üzere, götürdüklerim görünüyor.

Afiyet olsun.

Yemekli öyküler - 5

FESLEĞENLİ PİLAKİ

Köprüyü geçerken aklım hala bana kapıyı açan kadındaydı. İncecik bir boynun dirayetle tuttuğu kafasının ortasına çakılmış iki kara delik gibiydi gözleri. Kapıyı açtıktan sonra, elinin tersiyle dağınık saçlarını alnının gerisine itti. Bildiği, tanıdığı biri gelmişçesine, hiçbir şey söylemedi beni görünce. Elini önündeki önlüğe kuruladı, gerisin geri gitti. Kapının açıldığı holde, bir ayağının altına takoz konmuş, hafifçe sağa, yanındaki kapıya doğru eğilmiş camlı dolabın üstünden aldığı bir cüzdanı getirip uzattı bana. Neden hala beklediğimi anlamamış,  tam elimde tuttuğum cüzdanı nereye götüreceğimi soracakken, önlüğünün cebinden çıkardığı bir gazete kağıdı parçasını uzattı bana. Arkadaki holde çekyatın üzerinde yattığını o zaman anladığım bir çocuğun seslenmesiyle, beklemediğim bir “İyi günler,” diyerek kapattı kapıyı. O kadar.

Elimdeki cüzdanın derisi, oraya, o sefalete ait olmadığını bas bas bağırıyordu. Bulunmuş veya çalınmış olmalıydı. Hiç yapmadığım bir şey yapıp, içine baktım. Kağıt para yoktu, bozuk para gözünde ise olsa olsa dört beş lira vardı. Kafam karıştı. Çalınmış bir cüzdanı o kadının ellerine yakıştıramadım. Elimdeki gazete kağıdına okumayı ancak sökmüş birinin yazısıyla yazılmış teslimat adresinin üzerindeki adın bir erkek adı olması da ayrıca bir hayal kırıklığı oldu benim için. Böyle bir kadın cüzdanının vaat edebileceği bahşiş yok, demekti bu.

Otomatik gişenin kamerasının ışığının patlamasıyla kadının bana geçmişte kalan, unuttuğumu sandığım günlere ait bir anıyı, evin ve gördüğüm eşyaların halinin de anıyı çevreleyen yoksulluğu anımsattığını fark ettim.

*

Kaçıncısı olduğunu hatırlamadığım evden kaçışlarımdan biriydi. Geceyi sokakta geçirmiştim. Evden çıkarken yanıma aldığım yarım somun ekmeğini yememin üstünden yaklaşık on saat geçtiğini söylemekteydi bana kararmakta olan hava. Gördüğüm eski, içinde birilerinin yaşadığına dair hiçbir işaretin olmadığı, iki katlı bir evin giriş kapısının basamaklarında,  kuytuluğa sokulmuştum. Kışın son günlerinde,  gündüzleri güneş nispeten cömert davranıyor olsa da hava akşamları serinlediği için başımı olabildiğince omuzlarımın arasına çekmiştim. Uyumak için daha erkendi.

Üstünde bej rengi bir pardösü, başında kahverengi bir eşarp, elindeki filede üç dört yumurta ve bir somun taze olduğu kokusundan belli bir ekmek olan zayıf bir kadın bana hiç bakmadan, elindeki anahtarla kapıyı açmıştı. Kapı aralığından gelen seslere göre ayakkabısını çıkarıp terliklerini giymiş, sonra kapıyı kapatacağına bana, sanki tanıdığı bildiği biriymişim gibi, “Girsene içeri,” diye seslenmişti. Ben yerimden kıpırdamamış olsam da, kapatmamıştı kapıyı. İçeriden gelen sesler, mutfağın kapıya yakın olduğuna işaret ediyordu. Açılıp kapanan dolap ve çekmece seslerinin cazibesine dayanamamış, girmiştim içeri.

İçerisi karanlıktı. Mutfaktan süzülen ışıkta evin içi, gölgeler arasında, dışının aksine çok temiz ve bakımlı görünmüştü bana. Kapıda belirdiğimi arkası dönük olsa da fark eden kadın, “Otursana,”demişti. Küçük masanın iki yanındaki sandalyeleri kastetmişti. Ben gelmeden soyup hazırladığı soğanı ve biberleri doğrayıp zeytinyağında  kavurduktan sonra tencereye  bir kaşık salça katmıştı. Bana dönüp “Zeytinyağı sağlıklıdır,” dediğinde, başörtüsünü çıkarmış olduğunu,  ince boynunun üstündeki başının iki kara, kocaman gözle aydınlandığını görmüştüm. Musluğun yanındaki tastan suya bırakılmış fasulyeleri almış, tencereye atmış, üstüne de musluktan doldurduğu bir bardak su koymuştu. “Çok mu açsın?” diye sorduğunda açlığımdan emin olduğunu anlamıştım. Hayır, anlamında başımı sallamıştım, komik bir gururla. Gülümsemiş, sokağa bakan pencereye doğru gitmiş, geniş pervazda duran saksıdaki, top gibi, pek de çiçeğe benzemeyen bitkinin üzerinde sanki severmiş gibi iki avcunu gezdirdikten sonra kopardığı iki dalı tencereye atmıştı.

Taze ekmekten kopardığım son lokmaya yemeğin tabağımda kalan suyunu emdirip ağzıma atarken onun yemediğini fark etmiş, açlığımdan utanmıştım. Bardağıma doldurduğu suyu içerken, incecik parmaklı elini elimin üzerine koyup, neden kaçtığımı sormadan, “Evine, dön,” demişti. “Ne olursa olsun, en kötü evin çatısı sokaklardan iyidir,” dediğinde sokakları bildiğini söylemişti aslında bana.

O, kalkıp mutfaktan çıktığında, ben de evin kapısından çıkmış, ama karşı sokağın gölgeliğinde onun da ardımdan geleceğini hissederek beklemiştim. Az sonra kara gözleri sürmeyle iyice kararmış, açık başından saçları omuzlarına dökmüş, daha önceki basit pardösünün aksine üzerine  ayın solgun ışığıyla parlayan bir ceket giyerek dışarı çıkmıştı. .

*

Ataşehir sapağından çıktım. Elimdeki adres, adına “Batı Ataşehir” denen eski çingene mahallesinde yükselen blokların arasında bir iş merkezinin adresiydi. Döner kapıdan içeri girer girmez burnuma çarpan temizlik kokusu, cüzdanı aldığım evdeki arapsabunu kokusundan farklı, insanı boğan bir çiçek buketi karışımıydı. İçerideki güvenlik masasına yürüdüm, elimdeki gazete parçasına yazılı adı söyledim. Karşımdaki adam bana boş gözlerle baktı bir süre. Sonra çok mühim bir şahsı sormuşum edasıyla, bir yerlere telefon etti. Baktım bekleyeceğim, kafamdaki kaskımı çıkarıp duvar kenarındaki koltuklardan birine oturdum.

Açılan asansör kapısından çıkan, akşama doğru sakal tıraşı uzadığı için bence talihsiz bir adam güvenlik masasına gittikten sonra yanıma geldi. Önce formu doldurmak için kimlik numarasını yazdı uzattığım kağıda, sonra da beceriksiz bir imzayı karaladı imza kutucuğuna.

Döner kapı, girdiğimin aksi yönde dönerken, cüzdanı verdiğim adam,  daha henüz dışarı çıkmamı beklemeden, duymama aldırış etmeksizin, içinde olduğu binaya ait olmadığını bağıran bir sesle boş bakışlıya, “Hiç kadın kurye görmemiştim,” dedi.